het was nog eens tijd voor een kappersbezoek dit weekend, deze keer voor de jongens. dat ze er alletwee niet stonden voor te springen, dat dacht ik al, maar dit had ik niet verwacht.
Tore ging als eerste; Tristan had dit zo gevraagd en ik had zo een vermoeden dat hij moeilijk ging doen als dit niet zo was, alles voor de goede vrede he?
voor Tore moet het knippen van zijn haren al het ergste geweest zijn wat hij ooit heeft meegemaakt in zijn leven vermoed ik. aan zijn reactie te zien toch: wenen, roepen, tieren, met zijn armen en benen spartelen, overal haren, telkens Mireille haar schaar wegduwen, ... we hebben een paar keer fameuze manoeuvers moeten uithalen - en soms eens wat minder lief moeten zijn - om toch al die haren geknipt te krijgen. na afloop zag hij er niet uit; overal haren gemengd met tranen en snot, en hoewel mama wel een schort droeg, was die ergens halverwege ook uitgevlogen met als gevolg ook bij mama overal haren.
met Tristan ging het stukken beter (en dat is ook al anders geweest). we konden hem overtuigen alleen op de verhoogkussens te zitten, gelukkig want Tore liet mij niet meer los en heeft nog lange tijd nagesnikt. hij gaf geen kik alhoewel het toch nog niet van harte was. toch een dikke bravo voor hem.
eens alles achter de rug werden ze met koekjes van de sint beloond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten