donderdagavond een heel gezellig avondje met Lies, een heel oude bekende, in eethuis Fenomeen te Aspelare (http://www.eethuisfenomeen.be/).
toen hing het al een heel klein beetje in de lucht en na al die verhalen over mijn zieke jongens is het dan nu zo ver: ik ben zelf geveld en zo geen klein beetje. ik moet zeggen, ik heb het nog lang uitgehouden, we zijn bijna februari.
alles in mijn hoofd zit toe, licht koortserig, hoest en barstende hoofdpijn die niet weggaat met Dafalgan. onder het motto 'rust geneest' ben ik dus heel de dag in mijn bed gebleven (op een paar uurtjes na in de zetel) en heb vooral geslapen. ons geplande bezoek aan Desimpel te Londerzeel (om wat bakstenen en dakpannen te gaan bekijken voor onze toekomstige verbouwplannen) en aan Ikea hebben we dus wijselijk afgelast.
en na een dag rust is de toestand alleszins niet gebeterd om niet te zeggen verslechterd. morgen nog zo'n dag en ik zal de huisarts moeten inroepen vrees ik.
Johan heeft dat in ieder geval fantastisch gedaan vandaag en heeft zich heel de dag over Tristan en Tore ontfermd. gelukkig. ik zou tot niet veel in staat geweest zijn. ik wist in ieder geval nog niet dat mijn kinderen zo hard konden roepen tot vandaag.
ik laat deze blog even voor wat het is tot ik volledig genezen verklaard ben. geloof het of niet, zelf dit computerscherm bezorgt me hoofdpijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten