toen Tore gisterenmiddag aan zijn tweede bord spaghetti ging beginnen, wou ik nog even zijn mouwen optrekken. geen goed idee achteraf. hoe het kwam weet ik niet maar ik hoorde twee kleine krakjes. ik was er zelf van verschoten en Tore zeker. hij had pijn en wou niet meer voort eten. het was tijd voor zijn namiddagdutje dus probeerde ik hem te sussen en het lukte. hij sliep meteen in. na anderhalf uur werd hij al wenend wakker en riep 'PIJN'. hij bleef steeds naar dezelfde linkerpols wijzen. hij gebruikte die ook al niet meer sinds het gebeurde. ik nam dus het zekere voor het onzekere en ging toch even naar spoed. meter Sara was niet aan het werk (die is gaan skiën) maar haar collega's waren fantastisch en snel; op nog geen uur stonden we terug buiten. niets aan de hand bleek achteraf. Tore kreeg twee snoepjes en gebruikte ondertussen weer zijn 'pijnlijk' polsje.
Tristan hebben we maar bij oma en opa Kokejane gelaten want die zag het al helemaal voor hem:
'mama, moeten we de brandweer niet bellen?' (huh???)
'mama, gaat Tore dan een spuitje krijgen?'
'mama, dan gaan ze Tore zijn arm afzagen!' (mijn God, wat een fantasie)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten