17 augustus zijn we ermee begonnen. zes volle weken hebben we het volgehouden. met enorm veel geduld. toch ging deze week de pamper terug aan bij Tore. het begon nochtans allemaal heel goed met dat muzikaal potje. Tore ging na een week heel vlot de pot op en sputterde enkel nog tegen als hij moe of slechtgezind was. hij werd er op vaste tijdstippen opgezet en plastte ook bijna altijd. vanaf de eerste week hadden we ook door dat we met de stoelgang wat meer geduld moesten hebben, het is er uiteindelijk zelfs nooit van gekomen om van de eerste keer in het potje kaka te doen, zes weken lang. nu, de 'pipi-accidenten' bleven anders ook niet uit. als Tore moest plassen op een moment dat we het hem niet vroegen, deed ie gewoon in zijn broek, zes weken lang, en daar is op geen enkel moment verbetering in gekomen. hij deed het op ALLE plaatsen, onder de keukentafel, op de zetel, op tapijten, zelfs 1 keer in de ovenschuif van oma.
wat we wel ondervonden de laatste zes weken is dat zijn headbangen 's nachts weer veel erger werd en dat wordt vaak gekoppeld aan stress; de stress van het potje?
wat ook kan spelen is het feit dat we zijn potjescapaciteiten aan het 'naar school gaan' koppelden . misschien denkt Tore wel dat hij niet naar school moet als hij in zijn broek blijft plassen.
wie zal het zeggen?
het kan ook zijn dat Tore er gewoon fysiek niet klaar voor is, wat in feite ook helemaal niet abnormaal zou zijn, het kind is amper 2.5 jaar en daarmee is alles gezegd.
voorlopig hopen we dat het headbangen 's nachts vanaf nu weer wat mindert want de haren op zijn achterhoofd vallen met velen uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten