kietelen

of hoe kietelen ook een beetje drama kan zijn.
toen Johan gisteren mijn been vastgreep om mijn voet te kietelen (en wie me kent weet dat ik oncontroleerbaar word op zo'n momenten, ja ik weet het, maar 't is erfelijk) begon Tristan ineens heel hard te wenen. hartverscheurend was het om hem te zien met zijn gezicht in de zetel verstopt. hij zag er het kietelen niet van in en dacht dat papa mama aan het pijnigen was. het kietelen stopte meteen, ook wij waren geschrokken. Tristan kreeg een dikke knuffel. het zal Johan leren. ik denk niet dat hij het gauw nog eens terug zal doen, of toch niet met de kinderen erbij. er werd nog de hele dag over gesproken bij de jongens.