Plopsa indoor: het verslag

Plopsa indoor te Hasselt in de kerstvakantie op 29.12.2009:

vervoer:
trein en bus; jongens vonden het geweldig en wij spaarden nog een dure parking uit.
mama en ik betaalden samen 18 euro heen en terug (shoppingbiljet); jongens betaalden NIETS.
de bussen in Hasselt zijn GRATIS.

inkom (via internet):
15 euro p.p. (> 1m) x 2 = 30 euro
6 euro p.p. (tss 85cm en 1m) x 2 = 12 euro
gelukkig hadden we onze tickets via internet en konden we aan de ingang onmiddellijk binnen. zo spaarden we toch minstens een halfuur uit.

vestiaire:
oh, ze zijn op alles voorzien. lockers voor jassen, mutsen en zakken. heel handig als je in de winter naar een indoor attractiepark gaat. jammer genoeg waren ze allemaal bezet. toen we dan later hoorden dat zo'n locker 6 euro kostte (en dat was geen waarborg), droegen we precies liever zelf onze jassen en zakken.

Plopsa indoor:
klein klein en nog eens klein. ik heb nog maar eens beseft dat reclamemakers goed zijn in wat ze doen, alles veel beter voorstellen dat het werkelijk is. in 1 oogopslag had je alles gezien. ik noem het een hele grote sporthal volgestouwd met attracties.

de massa:
iets wat we verwacht hadden in een schoolvakantie met slecht weer maar toch niet in die mate, er was een massa volk. het leek alsof ze zo veel mogelijk mensen in die sporthal wilden binnenstouwen. ik mag niet aan het scenario denken waardoor een ontruiming nodig zou zijn ... hebben eigenaars van attractieparken dan geen richtlijnen over capaciteiten? en zo ja, ik wil die cijfers dan wel eens zien. het was onmenselijk.

de attracties:
halfuur tot drie kwartier aanschuiven per attractie. Tristan, 4.5 jaar, 96 cm, had heel veel geluk met zijn lengte want eens binnen bleek dat men voor de meeste attracties 96!! cm moest zijn. Tore, 2.5 jaar, 88 cm en bijgevolg ook betalende inkom, mocht welgeteld op 3 attracties: de eendjes, de kikkers en de carroussel (oh, neen ik vergeet het bijna, hij mocht ook op de grote glijbaan). om het eens samen te tellen, Tore heeft meer dan een halfuur aangeschoven bij de eendjes met oma, nog eens bijna halfuur met mama voor de kikkers, nogmaals halfuur bij de kikkers met mama en Tristan om er dan toch niet op te mogen want het spel was stuk, samen een halfuur om twee keer op de carroussel te gaan waarvan we 1 keer zelfs geen plaats meer hadden en dan nog eens een halfuurtje met mama en Tristan om toch nog eens op de 'gerepareerde' kikkers te gaan zitten. 2.5 u wachten voor 1 x eendjes, 2 x kikkers en 2 x carroussel. ik bespaar u de cijfers van Tristan.

gesleur en gezeur:
ik moet het u waarschijnlijk niet vertellen: het sleuren van jassen en rugzakken. alles van de schouders en er weer op en er weer af en er weer op ...
noodgedwongen hield ik mijn jas aan, dat was er toch al een minder om te dragen, ik zweette me dan ook kapot. de kinderen altijd een hand moeten geven, ze geen twee seconden uit het oog verliezen en constant 'sorry' zeggen tegen mensen waar je bent tegengebotst. en ik was niet alleen, wees daar maar zeker van. een papa met wie ik aan de praat raakte tijdens het lange wachten zei me ook dat het zijn eerste en laatste keer was.

consumeren:
overduidelijk het enige waar de eigenaars van dit attractiepark op mikken. consumeren, consumeren en consumeren. zoveel mogelijk mensen binnenstouwen en consumeren maar. het enige waarvoor we bedoeld zijn. awel he, wij hebben just nikske geconsumeerd. nikske parking, nikske locker, nikske in de geweldige studio 100-shop, nikse eten, nikske drinken, en neen, ook nikske aan de telebootjes, een attractie waarvoor je nog eens moest bijbetalen.

gratis:
het enige wat gratis was: de WC! gelukkig maar want Tore bleek een diarreedagje te hebben en ook gelukkig voor de niet te bespeuren 'Plopsamedewerker' die ons moeder anders een goei peer ging bezorgen. de properheid was navenant de prijs.

morgen terug:
hoewel de jongens morgen terug zouden gaan, zal dat helaas nooit meer gebeuren tot hun grote spijt. iets waar de eigenaars van zulke parken helaas weer geen rekening mee houden: het zijn de ouders die beslissen waar ze met hun kinderen op uitstap gaan en de dees heeft beslist, never again. en wie na dit verslagje nog durft gaan, verklaar ik zot.