afgelopen nacht was een kortje ... en dat lag voor één keer niet aan Tore. toen ik na de badminton - zo rond middernacht (en dat is vroeg!) - in mijn bed kroop, had ik nog geen vermoeden. even later werd Tristan zo ongeveer elk halfuur jammerend wakker. hij deed gewoon vervelend, wij werden ook vervelend en Tristan belandde in ons bed. niet voor lang. rond 5u - waren we dan toch eindelijk ingedommeld - schoten we wakker ... Tristan was aan het overgeven ... over papa's hoofd. Johan hield het niet meer van het lachen toen de kerstomaatjes van zijn hoofd op zijn rug aan het druppen waren ...
om zeven uur deze morgen had ik er dus al een halve dagtaak opzitten; de lakens waren gewassen en gedroogd, Tristan had al een bad gekregen en was al bij oma en opa Kokejane afgezet. ik had al rustig ontbeten om dan Tore wakker te maken en voor te bereiden op zijn eerste schooldag zonder grote broer (en wat deed hij dat ontzettend goed). mijn fierheid kon me er jammer genoeg niet van weerhouden vandaag meer dan eens te knikkebollen op het werk. ik was geen mens. vanavond dan maar een 'zetelavondje'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten