ik werd vandaag bij het kuisen geholpen door mijn assistent Tristan. hij mocht de trap eens onder handen nemen en deed dat voorbeeldig. ik moest geen enkele trede herbeginnen, hij deed het met veel precisie. en na een complimentje van mij antwoordde Tristan: 'ja, ik ben een goeie trapkuiser he?'
Tore ging er zich jammer genoeg even mee gaan moeien ... met dat kuisen. ik was even onoplettend en ... ge hoort me al komen ... binnen de kortste keren lag Tore helemaal beneden en hij kwam van helemaal boven. ik kon hem zelf niet tegenhouden voor hij tegen de grond smakte. Tore hield er een dikke buil met een klein sneetje aan over. Tristan was meer onder de indruk, hij was er niet goed van zijn broer zo helemaal naar beneden te zien rollen en heeft de uren erna niet veel meer gezegd. hij gaat ook nooit meer de trap kuisen.
ik heb de val ondertussen al 100x teruggezien en besef dat het veel erger had kunnen eindigen. ik beefde een halfuur later nog van de emotie.
ik hield Tore vandaag wat extra in het oog, het was toch een enorme klap op zijn hoofd maar hij heeft zijn val goed verteerd. deze middag was de eetlust alleszins niet weg op het eetfestijn van Veerle haar schooltje 'De Klimop' in Zandbergen en momenteel zit hij op mijn schoot zijn eerste 'kopvoeters' van zijn leven te tekenen. geweldig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten