paniek

toen ik daarnet even de was aan het wegleggen was boven, hoorde ik ineens geschreeuw, heel hard geschreeuw. van Tristan. Tore hoorde ik ertussen ook wat roepen. ik spurt naar beneden. Tristan was erin geslaagd zijn hoofd tussen de leuning van de trap te krijgen maar geraakte er natuurlijk niet meer uit. ik probeerde hem te kalmeren maar dat lukte niet. hij bleef met zijn hoofd trekken en roepen dat het niet ging en dat het pijn deed. en maar trekken en trekken ... hij deed zichzelf echt pijn. toen ik zijn hoofd vastnam om hem even stil te houden (ik stond ondertussen beneden) zag ik de paniek in zijn ogen. het was hartverscheurend en de tijd stond voor mij heel even stil. geen seconde later hoor ik hem roepen dat hij langs de andere kant eruit ging komen ... nog steeds in paniek. het leek alsof hij gevangen zat en hij moest en zou eruit geraken. en dat deed ie ook. ik ving hem op in mijn armen en daar bleef ie nog een kwartier om na te beven en te snikken. ik denk niet dat hij dat nog eens gaat proberen. en Tore ... die was blij dat zijn broer gered was want ook bij hem stond het huilen nader dan het lachen.