en ik

ik heb de drukste werkweken in mijn Inkendaalcarrière (3 jaar) achter de rug. een zieke collega, een collega in verlof en een collega die nog moet komen. ik zat er vaak alleen, met pakken werk èn ik was er op woensdag. de gazet (lees: personeelskrant) moest af en de arts waar ik het meest voor werk, verlaat het ziekenhuis (het is haar laatste week). de wet van Murphy. gelukkig was er nog Annick. zij zat in hetzelfde bootje. of schuitje. en toen blokkeerden mijn nek en schouders en werd ik ziek. hoesten, proesten of noem het brullen, heel Inkendaal heeft me gehoord. ik moest telefoons neerleggen om later terug te bellen. ik was moe. ik was op. maar nu ben ik er weer helemaal bovenop ... mede dankzij de manuele therapeut, wat paardenmiddeltjes en de bijhorende slaap maar nog veel meer dankzij de zieke collega die terug genezen is, de collega in verlof die er terug uit is en de collega die nog moet komen niet zo lang meer zal wegblijven.