dat is de natuur

op een nacht in de Hernestraat. ik kom thuis van een gezellig Ghanacafeetje en zit nog even aan de computer. ik hoor gestommel. en nog gestommel. ik beslis te gaan slapen en zie dat Johan behoorlijk stil ligt in bed. hij was er dus niet uit geweest wat ik voor de zekerheid toch nog eens vroeg aan hem.
"neen, ik ben niet uit bed geweest!" (een beetje geirriteerd omdat ik hem wakker maak)
"oei, dan ga ik toch nog eens kijken beneden want ik heb iets gehoord"
ik hoor het gestommel terug en plaats het geluid aan de voordeur. ik laat het buitenlicht branden en kijk door het raam in de voordeur zonder deze te openen. ik zie veel bloed ... en even later in mijn linkse ooghoek kan ik nog net een stuiptrekkend beest zien liggen. ik besluit de deur toch open te doen en zag dat het een konijn was, een behoorlijk groot konijn. het was duidelijk aan het afzien van de pijn. mijn eerste gedachte: Johan moet dat beestje uit zijn lijden halen. ik sluit de voordeur en loop de trappen op.
"Johan, Johan, ... ge moet komen!" (tamelijk gedempt zodat ik de kinderen niet wakker maak maar duidelijk niet stil genoeg om alsnog Johan de stuipen op het lijf te jagen)
ik weet niet wat hij juist dacht maar aan zijn lijkbleek gezicht te zien kan ik u verzekeren dat hij niet aan een konijn dacht. ik stel hem gerust en leg hem snel uit wat ik gezien heb. Johan komt naar beneden, doet de voordeur open, ziet het konijn en zegt doodleuk: "ja, dat is de natuur he?" en hij sluit de voordeur, gaat naar boven en kruipt terug in bed.
ik krijg het konijn niet uit mijn hoofd maar ben zelf te laf om het beest te doden. ik trek het rolluik wat omhoog om het in het oog te houden. een paar meter verder zie ik de dader, die duidelijk stond te wachten tot ik weer verdween. ik maak van mijn hart een steen, doe het licht uit en ga slapen, goed wetende dat het konijn zijn laatste adem snel ging uitblazen. ik lig nog een uur wakker van de adrenaline in mijn lijf. 's morgens ga ik voorzichtig aan de voordeur kijken, kat en konijn waren verdwenen, het enige wat nog achterbleef was het opgedroogd bloed. de rest van het verhaal hoef ik niet te vertellen denk ik. of toch wel. het einde van het verhaal werd door Tristan ontdekt, net geen twee weken later, in de voortuin. en vandaag besloot Tristan de voortuintjes eens aan te pakken en heeft hij de restanten, als een grote man, verwijderd. Tore stond erop te kijken en vroeg waarom de kat het konijntje had doodgedaan. ik antwoordde dat dat de natuur was.