dat Tristan graag Formule 1 kijkt, wisten we al. hij leerde het van papa. dat hij er bezeten van was, wisten we nog niet. tot gisteren ... toen de GP in Brazilië moest beslissen wie wereldkampioen werd. Alonso of Vettel (nvdr. Tristan zijn favoriet - eerder toevallig gekozen aan het begin van het F1 seizoen - de naam was makkelijk uit te spreken - maar ondertussen wel zijn absolute held). 's morgens keek hij al rustig naar de kwalificaties. later in de namiddag nestelde hij zich dicht bij het scherm. een slechte start van Vettel (hij stond al achterstevoren na de vierde bocht), schade aan zijn Red Bull, de niet zo geweldige keuze van banden, de pitstops en nog wat akkefietjes maakte deze GP bloedstollend en zenuwslopend en dat heb ik geweten. Tristan zat gehypnotiseerd voor het scherm, riep regelmatig de stand door maar - zoals het een echte supporter betaamt - gaf nooit op om 'zijn' Sebastian Vettel te verdedigen. hij spoelde de reclame door, zette de tv stop voor het eten en spoelde soms eens terug om een stukje te herbekijken. 71 rondes. winnen deed hij niet, Sebastian Vettel, dat deed Jenson Button (papa's favoriet van dit seizoen), maar wereldkampioen werd hij wel, met amper 3 punten meer dan Alonso. en alsof ik nog niet genoeg F1 rond de oren kreeg, moest papa het grootste deel van de race - dat hij gemist had toen hij ging badmintonnen - ook nog eens bekijken.
en dan kwam de vraag vandaag: "en papa, wat vond je van de rest van de race?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten