Tapasrestaurant Adai's te Opdorp

Ik had mijn verhaal nog niet gepubliceerd maar kreeg hier en daar de vraag wanneer ik het toch eens ging doen. Bij deze ... lang lang geleden maar helaas nog niet vergeten!


Sommige zaken vragen om een blogberichtje

… zoals gespannen restaurantbezoekjes. Als traktatie voor onze verjaardagen gaan mijn mama, zussen en ik jaarlijks een dagje en nachtje ontspannen in B&B Oase te Londerzeel. Dit al 6 jaar aan een stuk. En zoals elk jaar koppelen we daar ook een restaurantbezoek aan. Op aanraden van Kris (B&B) zijn we een aantal jaren geleden voor het eerst naar restaurant Adai’s getrokken, een tapasrestaurant in Opdorp (Buggenhout). Het was er zo goed dat we er bleven gaan. Afgelopen zaterdag 27 oktober 2012 trokken we er voor de vierde maal op rij naartoe. Het was helaas onze laatste keer …

Rond 19u30 komen we aan en krijgen we een tafel toegewezen. We bestellen twee tapastafels voor twee personen en een aperitief. Ik merk al snel dat het dit jaar iets trager zal gaan dan andere jaren maar we hebben tijd (dixit mamaJ) en het restaurant zat ook helemaal vol. Kan gebeuren.

Het aperitief raakt leeg, er wordt verder niets meer opgenomen en buiten het aperitiefhapje krijgen we pas om 21u ons eerste gerechtje van de tapastafels (nvdr. er zijn mensen die hier al moeilijk over zouden doen, wij niet). Tamelijk hongerig smijten we ons dan ook op de eerste tapas en we vergeten snel de tijd dat we erop hebben moeten wachten. We weten – noem het bijna uit gewoonte – dat de tapas nu snel op mekaar gaan volgen.

Toch valt er een gat na de eerste tapas. We zien dat de andere tafels wel blijven bediend worden maar we zeggen niets. Kan gebeuren. Ze zullen het wel snel doorhebben. We zien dat de andere tafels worden bediend van het broodmandje met de olie en de sausjes en onze tafel niet maar we zeggen niets. Kan gebeuren. Het is druk. Daar kunnen ze niet over kijken. Misschien komt het wel met de volgende tapas (nvdr. er zijn mensen die hier al moeilijk over zouden doen, wij niet).

Na lange tijd wachten krijgen we uiteindelijk de warme tapas met aardappeltjes. Raar. Zijn dat meestal niet de laatste tapas die we krijgen? We twijfelen. We eten. Maar zeggen niets. De andere tapas zullen wel volgen. Kan gebeuren. Wanneer de warme tapas op zijn beginnen we toch heel hard te twijfelen. Gezien de menukaart na het bestellen van de tapastafel meegenomen werd, kunnen we niet echt controleren welke gerechten we niet gekregen hebben. Mama trekt naar de WC en neemt een menukaart mee om toch eens te controleren (nvdr. we willen nu toch niemand verkeerdelijk beschuldigen). We merken dat we van de twee tapastafels telkens de tweede en derde tapa niet gekregen hebben. We vragen aan een vrouwelijke ‘junior’ kelner of het de bedoeling is dat we de gerechten in volgorde krijgen van de menukaart. Na een bevestigend antwoord, proberen we rustig uit te leggen dat er misschien aan onze tafel iets fout is gelopen. We vertellen dat we van elke tapastafel twee tapas niet gekregen hebben en dat we ook het broodmandje met olie en de sausjes niet kregen. Ze verdwijnt en een mannelijke ‘iets minder junior’ kelner verschijnt. We herhalen ons probleem en zeggen dat we het niet erg vinden en dat we gerust de gerechtjes die we niet kregen nu willen eten. We hadden nog honger en Silke (vegetariër) had niet meer binnen dan één kaasbolletje één calamaresring, één lookbroodje en een aardappeltje of twee. Hij verdwijnt met de woorden: “Ik ga het de chef vragen!”.

Diezelfde mannelijke ‘iets minder junior’ kelner ging een aantal keren over en weer van de keuken naar onze tafel. Duidelijk met orders van de chef. De jongen kon er zelf niets aan doen. De chef heeft nooit het lef gehad naar onze tafel te komen. We hebben hem nochtans meermaals gevraagd. De boodschappen die we kregen van de chef via de kelner tarten elke verbeelding.

“Sorry, jullie hebben het te laat gemeld. De chef kan de gerechten nu niet meer maken.”
(ja, het zal ons fout nog zijn)

“We willen u een koffie van het huis aanbieden!”
Sara: “Meneer, een koffietje gaat dat hier niet oplossen he? We willen gewoon de gerechtjes die we niet gekregen hebben.”

“We gaan de gerechtjes toch serveren!”
(nadat we gezegd hebben dat we een deel van de rekening niet gingen betalen)

“Sorry, de chef kan nu echt niet meer aan die koude gerechten beginnen, hij moet nog een hele zaal bedienen!”
Sara: “Hij moet nog een hele zaal bedienen maar ons kan hij niet meer bedienen!”

En even later gevolgd door:
“De chef zegt dat het onmogelijk is dat jullie de gerechten niet gekregen hebben want hij zet dat altijd per tafel netjes klaar!”
(ja, echt waar, we werden beschuldigd van liegen en ze waren nog steeds van plan ons de volle pot te doen betalen voor een menu waar we maar 2/3 van gekregen hebben en dan hebben we het nog niet over de excuses die ons nooit werden aangeboden)

 “Het gaat echt niet lukken om de gerechten nog te presenteren maar de chef kan ze wel inpakken om mee te nemen naar huis!” Sara (van ons vier duidelijk het meest opgepierd): “Dat is hier geen meeneemchinees he?”

Onze honger verdween. We wilden al niets meer eten.
Silke: “Het is goed, breng ons gewoon de rekening, we zullen wel betalen wat we denken dat we moeten betalen!”

“Daar gaat de chef niet mee akkoord zijn!”

We hadden onderling al besloten dat we van het totaalbedrag 40 euro gingen aftrekken voor de gerechtjes die we niet kregen (ik noem er maar een paar: waaier van Spaanse vleeswaren met grissine en caprolive, manchegokaas, reuzegarnalen met verse anjovis en twee dipsausjes, … ).

De rekening komt: € 160 – € 11. “De chef heeft berekend dat de gerechtjes die jullie niet kregen 11 euro waard waren!” (nvdr. een fles water was al € 5,5)

Wij blijven bij ons standpunt en leggen toch maar 120 euro op het schaaltje. Je zag de moed in de schoenen schuiven van de mannelijke ‘iets minder junior’ kelner die het terug mocht gaan uitleggen bij zijn bazen. Maar ze hebben dan toch eindelijk door dat we het menen (ze hadden wellicht iets anders verwacht van 4 vrouwen) … en eindelijk komt daar de ‘senior’ kelner (was het ook de eigenaar?) aangestoven.

Wat hij allemaal zei weet ik niet, het was een bijna onverstaanbaar taaltje tussen Spaans en Nederlands, maar het werd een heel onderhoudend gesprekje (dat ondertussen heel het restaurant kon volgen) tussen hormonale Sara (don’t mess with a pregnant woman!) en de wild gesticulerende ‘Don Juan’ (laten we hem zo noemen) met tussendoor iets wat heel hard leek op een zelfmoordgebaar en dat eindigde met het woorden ‘Dan wij gaan flikken bellen!’ (het enige dat ik kon verstaan uit het hele gesprek J).

Alsof wij daar schrik van hebben. Silke: “Het is goed meneer, bel de flikken maar!”

Don Juan verdween met onze 120 euro, we bleven nog een 10-tal minuten wachten (we hadden het graag uitgelegd aan de flikken J) en stapten dan toch maar rustig naar buiten.

Nooit kregen we verontschuldigingen van het huis. Neen, we werden zelf beschuldigd van liegen. Nooit kregen we de chef te zien hoewel we wel zeker 3 keer naar hem gevraagd hebben. Laf. Echt laf. Ze mogen nog blij zijn dat we 120 euro betaald hebben.

De oplossing was nochtans simpel:
Na het uitleggen van ons probleem en het doorgeven aan de chef, had de kelner gewoon zijn verontschuldigingen moeten aanbieden en had de chef alles goed kunnen maken door de tapas die we niet kregen alsnog te serveren. Foutjes kunnen gebeuren, we vonden het niet eens erg, we hadden gewoon nog honger. Niemand in het restaurant had er iets van geweten en wij zouden volgend jaar gewoon terug gaan eten zijn.

Nu gaan we er nooit meer gaan eten, raden we het restaurant nooit meer aan en hebben ze een blogberichtje op het web aan hun been. Het zal ze leren …